Nowy Ratusz wzniesiony w lalach 1902-1905 jest efektem realizacji pierwszej części projektu.
Projekt ten zakładał docelowo powstanie czteroskrzydłowego zespołu z dwoma dziedzińcami wewnętrznymi oraz monumentalną wieżą. Budowa, zapewne z braku funduszy, nigdy nie została zakończona. Budowa, zapewne z braku funduszy, nigdy nie została zakończona.
Budynek Nowego Ratusza zaopatrzono w dwa niezależne od siebie systemy centralnego ogrzewania, na gorącą wodę oraz na niskoprężną parę. W większości pomieszczeni zastosowano oświetlenie gazowe, jedynie sale posiedzeń, gabinet nadburmistrza, pokoje kierowników wydziałów oraz hol głównego wejścia otrzymały dodatkowo oświetlenie eklektyczne.
Czterokondygnacyjna budowla, przykryta dwuspadowym dachem, została zaprojektowana w stylu neorenesansowym Z elementami barokowymi. Elewacje od strony pl. Słowiańskiego, ul. św. Piotra i ul. Witelona posiadają bogatą dekorację architektoniczno-rzeźbiarską. Dolna kondygnacja ozdobiona została piaskowcową okładziną, z pasem granitu w przyziemiu. Rustykalne, boniowanie parteru zestawiono z tynkiem o chropowatej fakturze, użytym na ścianach wyższych pięter. Piaskowiec pojawia się ponadto na wykuszach i szczytach budowli oraz w obramieniach okien. Elewacje wewnętrzne widoczne od strony pl. Słowiańskiego, wykonane z surowej cegły i tynku, są znacznie skromniejsze.
Główne wejście do ratusza znajduje się od strony pl. Słowiańskiego. Portal podobnie jak wejście północne zdobi korona miejska, motyw użyty również w zwieńczeniu owalnej, bogato zdobionej tarczy z herbem Legnicy, ulokowanej w górnej części frontonu. Poniżej widoczne są daty rozpoczęcia i zakończenia budowy ratusza: 1902-1905. Nad oknami trzeciego piętra, elewacji północnej i zachodniej, poniżej frontonów, w górnej części pilastrów rozdzielających okna, wkomponowano łaciński napis: SALUS PUBLICA SUPREMA LEX (Dobro publiczne najwyższym prawem).
W przedsionku, po lewej stronie znajduje się brązowa płaskorzeźba upamiętniająca dawną bramę miejską, zburzoną w związku z budową ratusza. Po prawej - ceramiczny herb Legnicy, przeniesiony w początkach lat dziewięćdziesiątych z koszar przy ul. Chojnowskiej (przed 1945 r. widniała w tym miejscu tablica poświęcona pamięci obywateli Legnicy poległych podczas I wojny światowej).
Elementy klatki schodowej i korytarzy takie jak: kamienne kolumny. płaskorzeźby oraz balustrady, nawiązują charakterem do zewnętrznej dekoracji budowli, chociaż pokrywające ją liczne warstwy farby psują zamierzony pierwotnie efekt. Monumentalna sala posiedzeń rady miasta została przebudowana. Z dawnego wystroju wnętrz zachowała się część wyposażenia gabinetu nadburmistrza oraz sali posiedzeń magistratu, pomieszczeń używanych obecnie przez prezydenta i zarząd miasta.
